Mijn moeder staat onderaan de trap op me te wachten. Maar ik kom niet, ik ga ook niet komen. Ik wil niet naar school. Correctie; ik durf niet naar school. Ik word vast weer in elkaar geslagen en dan moet ik dat weer bedekt zien te houden voor mijn ouders. Anders worden ze vast weer bezorgd. Meestal zeg ik dat zoiets nou eenmaal hoort bij pakkertje doen, ik zeg dus dat we in de pauze altijd pakkertje spelen. Dat is niet echt waar, ik sta meestal alleen, maar ja… Je moet toch iets zeggen? Een leugentje om eigen bestwil. "Sofie! Kom je nou eindelijk?!" roept mijn moeder weer. Ik zeg wel dat ik ziek ben, misschien dat ik dan thuis mag blijven. Nou ja, meestal word ik dan naar beneden gesleurd (met alle geweld) en moet ik huilend op de fiets. Alsof het minder erg wordt als ik met betraande ogen. Dan word ik juist uitgelachen.
Ik moest uiteindelijk toch naar school, kutouders. Waarom?! Zij weten niet wat er gebeurd op school! Misschien juist wel daarom zegt een stemmetje in mijn hoofd, maar ik luister er niet naar. Mijn ouders hoeven dit niet te weten, ze hebben er niks mee te maken en het is laf als ik het vertel. Ik ben niet laf, ik los het zelf op, ooit, wel een keer. Nee! Dat is niet waar! Het wordt niet opgelost als je geen actie onderneemt! Weer dat irritante stemmetje. Hou je bek! Zeg ik tegen mezelf, ik weet niet waarom, maar ik word een beetje bang van dat stemmetje. Dat komt omdat je weet dat ik gelijk heb hoor ik weer in mijn hoofd. Ik weet echt wel wat ik doe, en je bent toch maar een stom stemmetje in mijn hoofd, zeg ik tegen mezelf. Ach, wat doe ik? Ik praat tegen mezelf, logisch dat ze me niet mogen. Het is gewoon mijn eigen schuld. Ik bedoel, ik ben een lelijke vuurtoren met lelijk rood haar en ik ben helemaal gestoord.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten