Always by my side #2

Ik weet het niet meer. Alles gaat verkeerd sinds ze er niet meer is. Het voelt leeg zonder haar, mijn leven voelt leeg zonder haar. het lijkt soms alsof ik nu geen reden meer heb om te leven. Het is nu ongeveer een maand geleden. Dat ze stierf. De enige reden dat ik doorga is papa. Zonder hem was ik deze maand sowieso niet doorgekomen. hij weet wat ik voel, en steunt me als ik het even niet meer zie zitten. Vrienden heb ik inmiddels niet meer, ze vinden me nu saai omdat ik nooit meer wil afspreken of zin heb om iets te doen. Ik geef ze gelijk, echt waar. Maar in zo'n tijd moet je je vriend(en) niet laten zitten, als je weet wat er aan de hand is doe je zoiets niet. Binnenkort gaan we ook verhuizen. Ik kan niet echt plaatsen wat ik er van vind. Aan de ene kant fijn dat ik opnieuw kan beginnen, op een nieuwe school, in een nieuwe buurt, waar niemand me kent. Maar tegelijkertijd vind ik het heel erg moeilijk on hier weg te gaan. Het voelt om de een of andere reden vertrouwd hier, het huis waar mama woonde, de stad wat ze is geboren en waar papa en mama elkaar hebben ontmoet. We gaan die stad verlaten. En als we hier weggaan lijkt het alsof we mama willen vergeten, terwijl ik dat juist niet wil! Ik weet het niet meer...