I wanna die, but I can't do this

Waarom ben ik ooit geboren?! Als ik gewoon nooit was geboren zou iedereen nu gewoon blij en gelukkig door het leven gaan. Niemand, maar dan ook echt NIEMAND, zou mij missen. En waarom ook? Als ik nu zelfmoord zou plegen ook niet. Het is dat ik het niet durf en wie weet komt het nog wel goed. Ik weet dat ik mezelf nu valse hoop geef maar dit zou mijn vader niet hebben gewild. Hij heeft zelfmoord gepleegd en als hij alles over zou mogen doen had hij dat vast niet gedaan. Ik zou had hem vreselijk pijn hebben gedaan als ik zelfmoord zou plegen. Hij was de enige in mijn leven. De enige persoon die ooit van mij heeft gehouden. Oh nee wacht, mijn moeder hield ook van me. Ik heb nog 1 herinnering van haar; We zaten in een taxi, ik was nog maar 2 jaar en ik zat bij mijn moeder op schoot. Toen gebeurde het, toen werden we geschept door een vrachtwagen. Mijn moeder hield me stevig vast en beschermde me met gevaar voor eigen leven. Verder kan ik het me niet meer herinneren maar ik heb later gehoord dat ze me niet beschermde met gevaar voor eigen leven, ze beschermde met haar eigen leven. Ze heeft haar leven voor me gegeven. En wie ben ik dan om er voor te zorgen dat ze dat voor niks heeft gedaan?! Maar over mijn vader; De eerste paar jaar na mijn moeders dood ging het nog goed met hem, maar toen stierf mijn opa ook nog. Dat was echt vreselijk voor mijn vader. Toen kreeg hij een drankprobleem, wanneer hij thuiskwam sloeg hij me soms omdat hij te veel had gedronken. Ik begreep er niks van, ik was nog maar 4 jaar, en wist nooit wat ik fout had gedaan. Uiteindelijk is hij toen ook gestorven toen ik 6 jaar oud was. Eerst ging ik naar een weeshuis (waar het echt vreselijk was) maar nu woon ik bij een pleeggezin. Het pleeggezin is ook erg maar niks is erger dan dat walgelijke misselijkmakende kutweeshuis. IK WIL NOOIT MEER TERUG! Dan word ik maar oud met dit vreselijke gezin en dat verwende broertje. Al zeg ik het zelf, ik doe nooit iets fout (ik ben bang om dan op mijn donder te krijgen, wat ook zeker zou gebeuren, vanwege het slaan van mijn vader en zijn drankprobleem). Uhm… Waar had ik het ook al weer over? Ohjaah, over dat ik nooit iets fout doe (oeii, dit klinkt echt zo ego..). Nou ja, mijn broertje die zegt altijd dat ik iets heb gedaan terwijl hij het deed (echt een kutbroertje heb ik, gelukkig is het genetisch niet echt mijn broertje, pfoe), dan zet hij z'n babyface (die zelfs IK wel een beetje schattig vind) op en krijg ik weer de schuld. Daarom denk ik er dus over na om zelfmoord te plegen. Ik ga het gewoon doen, ik heb toch al een kutleven, en niemand zal me missen. Ik spring onder de trein. Dit was dus de eerste en de laatste keer dat ik in dit dagboek zal schrijven, ik hoop dat ooit iemand dit oude schriftje zal vinden en er in zal kijken. Pap, mam, ik zal me voor altijd schuldig hiervoor voelen maar als ik dood ben voel ik dat toch niet meer. R.I.P. Anna