Ik heb echt allemaal schriften thuis liggen met allemaal frustraties en emotie-dingen en shit. Dus vandaag alweer een 'verhaaltje'/stukje wat ik heb geschreven in een boekje. Het is met iets meer zelfmedelijden zeg maar, dan gisteren haha. Maar nog steeds een beetje deprimerend en shit :p. Maar ja, enjoy! (voor in hoeverre dat kan ;))
Soms voel ik me alleen. Nu ook. Het lijkt alsof de mensen om me heen zijn vergeten dat dingen mij ook kunnen raken. Dat ik ook gevoelens heb. Ik heb dan gewoon het gevoel dat niemand me begrijpt, dat niemand me kan begrijpen. Het geeft me het gevoel dat ik er alleen voor sta, dat ik mezelf maar moet redden. Ik weet dat er niet altijd mensen voor je klaarstaan, maar soms wil ik ook gewoon de steun die ik nodig heb. Alleen al het idee dat er iemand is waar ik op terug kan vallen is al genoeg, maar dat heb ik niet. Ik zeg nou eenmaal niet wat er in me omgaat, maar dat betekent niet dat er ook echt niks in me omgaat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten